Σημερα όλη μέρα νιώθω πως μου μιλάει. Σαν να παρακολουθεί ήδη και να καταλαβαίνει τα όσα γίνονται γύρω της και θέλει ήδη να συμμετέχει και εκείνη με τον τρόπο της. Σαν να καταλαβαίνει πότε κλαίω και πότε γελάω, πότε πονάω και πότε ζηλέυω, πότε νευριάζω και πότε ηρεμώ. Λες? απο τώρα? μα είναι δυνατόν? Και ομως έτσι φαίνεται. Η μικρή μου φιλενάδα έχει αρχίσει και με μαθαίνει ήδη πολύ καλά και με προσέχει με την αγάπη της μην πάθω τίποτα. Με βοήθησε σήμερα το πρωι όταν καθώς πήγαινα με το αυτοκίνητο στη δουλειά, κόλλησα στην κίνηση και αρχισα να νιώθω άβολα. Με βοήθησε το προηγούμενο σαββατοκύριακο όταν ήμουν εξαντλημένη απο μια δύσκολη εβδομάδα και απο αυπνία ανυπόφορη. Με βοήθησε πριν λίγο όταν θέλησα να φαω 3 σοκολάτες λακτα για να νιώσω χαρούμενη και να μου φύγει η στενοχώρια. Είναι η μικρή μου φιλενάδα, μου κρατάει την καλύτερη παρέα και με αγαπάει για αυτό που είμαι. Με κάνει ευτυχισμένη τις δύσκολες στιγμές και όταν όλα μοιάζουν μαύρα, με κάνει να σκέφτομαι το άσπρο ... Μόνο εγω σε αγγίζω και σε αγκαλιάζω μέχρι στιγμής. Α, και μερικές φορές και η Ε. και η Α. με εξίσου μεγάλη αγάπη σε χαιδευουν και σου μιλάνε γλυκά. Σε ρωτάνε τι κανεις και αν είναι όλα καλά εκει "μέσα". Με βοηθάει πολύ που ξέρω πως και εκείνες σε σκέφτονται και σε αγαπούν όσο και εγώ. Δεν νιώθω τόσο μόνη σε αυτό.
Ανυπομονώ να σε δω και να σε αγγίξω, ανυπομονώ να μου σκάσεις χαμογελάκι πονηρό ... σαν αυτό που μόνο η αντζυ ξέρει να χαρίζει ......
Σε περιμένω ανυπόμονα να μου χαρίσεις τον κόσμο όλο όπως έκανε πριν ενα χρόνο περίπου ο φύλακας ο άγγελος μου, ο αδερφούλης σου .... Σαγαπω και νιώθω πως εσείς οι δυο θα είσαστε για πάντα η ζωη μου όλη ....
Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011
Δευτέρα 16 Αυγούστου 2010
Συγνωμη...
όσο και αν θέλεις να ξεχάσεις μερικές φορές, κάποια λόγια σε πονάνε όσος καιρός και αν εχει περασει απο τοτε που ειπώθηκαν. Εκεί ειναι που αναζητάς να ακουσεις απεγνωσμένα μια συγνώμη για να απαλύνει λίγο ο πόνος αυτός....
Συγνώμη: την ζητάει κάποιος που μετανιώνει για κατι που είπε ή έκανε σε βάρος κάποιου άλλου. τι γίνεται όμως όταν αυτή η συγνώμη δεν έρχεται ποτέ; σημαίνει πως πολυ απλα ο αλλος δεν εχει μετανιώσει για αυτο που είπε ή εκανε; ή μηπως σημαίνει οτι φοβάται να το πει; ή μήπως οτι δεν ξέρει πως να το πει;
ποτέ δεν φοβήθηκα ή ντράπηκα να πω σύγνωμη όταν πλήγωσα ή στενοχώρησα κάποιον. Είναι σημαντική η συγνώμη για αυτον που έχει πληγωθεί να την ακούσει, για να μπορέσει με την σειρά του να συγχωρέσει, να ξεχάσει και να πάει παρακάτω ......
Συγνώμη: την ζητάει κάποιος που μετανιώνει για κατι που είπε ή έκανε σε βάρος κάποιου άλλου. τι γίνεται όμως όταν αυτή η συγνώμη δεν έρχεται ποτέ; σημαίνει πως πολυ απλα ο αλλος δεν εχει μετανιώσει για αυτο που είπε ή εκανε; ή μηπως σημαίνει οτι φοβάται να το πει; ή μήπως οτι δεν ξέρει πως να το πει;
ποτέ δεν φοβήθηκα ή ντράπηκα να πω σύγνωμη όταν πλήγωσα ή στενοχώρησα κάποιον. Είναι σημαντική η συγνώμη για αυτον που έχει πληγωθεί να την ακούσει, για να μπορέσει με την σειρά του να συγχωρέσει, να ξεχάσει και να πάει παρακάτω ......
Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010
Θελω ....
... να κοιμηθώ όσο θέλω, όταν θέλω και όπως θέλω
... να πιώ αλκοολ χωρις το αγχος μην μεθύσω και μετά ποιος θα προσέχει/κοιμίσει το μικρό
... να βγω για ψώνια χωρίς να κοιταω τιμές σε ότι αγοράζω
... να παω ταξίδι για 4 μήνες στην Ισπανία για να μάθω καλύτερα την γλώσσα μιλώντας την με τους ντόπιους στην καθημερινή ζωη
... να ταξιδέψω στην Νέα Υόρκη την περίοδο εκπτώσεων
... να αδυνατίσω 8 κιλά μέχρι το Σεπτέμβριο
... να ξαναγίνω για μια μέρα έφηβη
... να ξαναεχω μια δεύτερη ευκαιρία κάπου που την είχα χρειαστεί πολύ
... να ζήσω την γέννηση της αδερφής μου
... να κρυφακούσω τι γνώμη έχει για μένα το μεγάλο αφεντικό
... να γράψω το βίβλίο που πάντα ήθελα να γράψω
... να γίνει best seller το βιβλίο που έγραψα
... να αποκτήσω ένα όμορφο μικρό σπίτι σε ένα ήσυχο νησί με θέα το Αιγαίο
... να ξαναδω τα δυο μου σκυλια
... να ξανα-αγκαλιασω σφιχτά την αγαπημένη μου γιαγια
... να εχω τόσα χρήματα ωστε να μπορώ να πω με ανεση " δουλεύω απο χόμπυ"
να εχω πάντα την υγεία μου ....
να είμαι για πάντα ερωτευμένη ....
... να πιώ αλκοολ χωρις το αγχος μην μεθύσω και μετά ποιος θα προσέχει/κοιμίσει το μικρό
... να βγω για ψώνια χωρίς να κοιταω τιμές σε ότι αγοράζω
... να παω ταξίδι για 4 μήνες στην Ισπανία για να μάθω καλύτερα την γλώσσα μιλώντας την με τους ντόπιους στην καθημερινή ζωη
... να ταξιδέψω στην Νέα Υόρκη την περίοδο εκπτώσεων
... να αδυνατίσω 8 κιλά μέχρι το Σεπτέμβριο
... να ξαναγίνω για μια μέρα έφηβη
... να ξαναεχω μια δεύτερη ευκαιρία κάπου που την είχα χρειαστεί πολύ
... να ζήσω την γέννηση της αδερφής μου
... να κρυφακούσω τι γνώμη έχει για μένα το μεγάλο αφεντικό
... να γράψω το βίβλίο που πάντα ήθελα να γράψω
... να γίνει best seller το βιβλίο που έγραψα
... να αποκτήσω ένα όμορφο μικρό σπίτι σε ένα ήσυχο νησί με θέα το Αιγαίο
... να ξαναδω τα δυο μου σκυλια
... να ξανα-αγκαλιασω σφιχτά την αγαπημένη μου γιαγια
... να εχω τόσα χρήματα ωστε να μπορώ να πω με ανεση " δουλεύω απο χόμπυ"
να εχω πάντα την υγεία μου ....
να είμαι για πάντα ερωτευμένη ....
Κυριακή 4 Ιουλίου 2010
Δεύτερη φορά, δεύτερο λάθος.
Έκλεισε με δύναμη την πόρτα πίσω της και άρχισε να περπατάει προς το σκοτάδι. Από ένα σημείο και μετά δεν έβλεπε .. οχι γιατι δεν είχε φως στο δρόμο, αλλά γιατί τα μάτια της είχαν γεμίσει δάκρυα και είχαν θαμπώσει την εικόνα.
Το πιο δύσκολο από όλα κάθε φορά είναι να παραδεχτείς πως και αυτή την φορά όλα έγιναν μάταια, χωρίς να έχεις κερδίσει έστω κάτι. Αυτό πονούσε πιο πολύ και αυτή την φορά. Τόσα χρόνια πήγαν έτσι, άδικα. Τόση αγάπη χαμένη. «Το γυαλί σαν ραγίσει δεν ξανακολλάει» αυτό της έλεγε συνέχεια με άτονη φωνή, πρώτα από το τηλέφωνο και έπειτα από κοντά, δίπλα της , στο διπλανό κάθισμα του οδηγού στο ολοκαίνουργιο πανάκριβο αυτοκίνητο που μόλις είχε αποκτήσει μέσω της εταιρίας του.
Δεύτερος χωρισμός, με το ίδιο άτομο πόσο πολύ περισσότερο να πονάει, θεέ μου; Γιατί τόλμησα να δοκιμάσω ξανά την τύχη μου με ένα τόσο ακατάλληλο άτομο; Γιατί αφέθηκα στα ψέμματα και δεν προφύλαξα τον εαυτό μου; Γιατί έπεσα τόσο εύκολα και πάλι στην παγίδα των ματιών του, του χαμόγελού του, της καλής του διάθεσης και ενέργειας, των τρόπων του και της εξυπνάδας του; Γιατί δεν έμαθα από την πρώτη φορά;
Είχε φτάσει ήδη χωρίς να το καταλάβει στο κατώφλι του δίπατου σπιτιού της. Μονοκατοικία, κληρονομιά της πολυαγαπημένης γιαγιάς, της μόνης που γνώρισε. Φτάνοντας, της ήρθε η γνώριμη μυρωδιά του νυχτολούλουδου που τόσο αγαπούσε και που την μεθούσε κάθε βράδυ που αγνάντευε στο πάνω μπαλκόνι κοιτώντας τα πλοία να περνάνε. Πάντα σκεφτόταν πότε θα έρθει και η δική της ευκαιρία, να την «κλέψει» ένας δυνατός έρωτας και να την ταξιδέψει με ένα τέτοιο μεγάλο πλοίο σε θάλασσες μακρινές και πολιτείες άγνωστες.
Χωρίς να έχει κουράγιο για πολλά πολλά, ακούμπησε στο πεζούλι, άφησε κάτω την τσάντα της και απλά ξέσπασε σε ένα κλάμα δυνατό, με λυγμούς και πόνο στην καρδιά της. Τον είχε αγαπήσει πολυ, όσο και αν όλοι της έλεγαν να μην το κάνει. Τον είχε πλάσει στην φαντασία της τον τέλειο άντρα, εκείνον που όλες οι γυναίκες ονειρευονται, εκείνον που ξέρει πως να φέρεται σε μια γυναίκα, εκείνον που σου φέρνει πρωινό στο κρεββάτι χωρίς απαραίτητα να είναι η γιορτή σου, εκείνον που σου ανοίγει την πόρτα για να μπεις στο αυτοκίνητο, εκείνον που σε παίρνει τηλέφωνο στη μέση της πολύ κουραστικής ημέρας για να σου πει απλα "σ'αγαπω".
Τον έψαχνε για μέρες, είχε εξαφανιστεί ξαφνικά. Έπειτα απο πολυ προσπάθεια κατάφερε να βρει την αδερφή του στο τηλέφωνο η οποία τα μάσαγε ... "δεν είμαι σίγουρη που είναι. Νομίζω είναι εκτός Έλλάδος για επαγγελματικό ταξίδι. Έφυγε πολύ ξαφνικά, για αυτό μάλλον δεν σε πήρε".
Δεν αρκούσε αυτό όμως σαν εξήγηση. Εκείνη ήθελε να ακούσει τον ίδιο να μιλάει και να της λεει όλα όσα δεν ήθελε ποτέ να ακούσει.
Το πιο δύσκολο από όλα κάθε φορά είναι να παραδεχτείς πως και αυτή την φορά όλα έγιναν μάταια, χωρίς να έχεις κερδίσει έστω κάτι. Αυτό πονούσε πιο πολύ και αυτή την φορά. Τόσα χρόνια πήγαν έτσι, άδικα. Τόση αγάπη χαμένη. «Το γυαλί σαν ραγίσει δεν ξανακολλάει» αυτό της έλεγε συνέχεια με άτονη φωνή, πρώτα από το τηλέφωνο και έπειτα από κοντά, δίπλα της , στο διπλανό κάθισμα του οδηγού στο ολοκαίνουργιο πανάκριβο αυτοκίνητο που μόλις είχε αποκτήσει μέσω της εταιρίας του.
Δεύτερος χωρισμός, με το ίδιο άτομο πόσο πολύ περισσότερο να πονάει, θεέ μου; Γιατί τόλμησα να δοκιμάσω ξανά την τύχη μου με ένα τόσο ακατάλληλο άτομο; Γιατί αφέθηκα στα ψέμματα και δεν προφύλαξα τον εαυτό μου; Γιατί έπεσα τόσο εύκολα και πάλι στην παγίδα των ματιών του, του χαμόγελού του, της καλής του διάθεσης και ενέργειας, των τρόπων του και της εξυπνάδας του; Γιατί δεν έμαθα από την πρώτη φορά;
Είχε φτάσει ήδη χωρίς να το καταλάβει στο κατώφλι του δίπατου σπιτιού της. Μονοκατοικία, κληρονομιά της πολυαγαπημένης γιαγιάς, της μόνης που γνώρισε. Φτάνοντας, της ήρθε η γνώριμη μυρωδιά του νυχτολούλουδου που τόσο αγαπούσε και που την μεθούσε κάθε βράδυ που αγνάντευε στο πάνω μπαλκόνι κοιτώντας τα πλοία να περνάνε. Πάντα σκεφτόταν πότε θα έρθει και η δική της ευκαιρία, να την «κλέψει» ένας δυνατός έρωτας και να την ταξιδέψει με ένα τέτοιο μεγάλο πλοίο σε θάλασσες μακρινές και πολιτείες άγνωστες.
Χωρίς να έχει κουράγιο για πολλά πολλά, ακούμπησε στο πεζούλι, άφησε κάτω την τσάντα της και απλά ξέσπασε σε ένα κλάμα δυνατό, με λυγμούς και πόνο στην καρδιά της. Τον είχε αγαπήσει πολυ, όσο και αν όλοι της έλεγαν να μην το κάνει. Τον είχε πλάσει στην φαντασία της τον τέλειο άντρα, εκείνον που όλες οι γυναίκες ονειρευονται, εκείνον που ξέρει πως να φέρεται σε μια γυναίκα, εκείνον που σου φέρνει πρωινό στο κρεββάτι χωρίς απαραίτητα να είναι η γιορτή σου, εκείνον που σου ανοίγει την πόρτα για να μπεις στο αυτοκίνητο, εκείνον που σε παίρνει τηλέφωνο στη μέση της πολύ κουραστικής ημέρας για να σου πει απλα "σ'αγαπω".
Τον έψαχνε για μέρες, είχε εξαφανιστεί ξαφνικά. Έπειτα απο πολυ προσπάθεια κατάφερε να βρει την αδερφή του στο τηλέφωνο η οποία τα μάσαγε ... "δεν είμαι σίγουρη που είναι. Νομίζω είναι εκτός Έλλάδος για επαγγελματικό ταξίδι. Έφυγε πολύ ξαφνικά, για αυτό μάλλον δεν σε πήρε".
Δεν αρκούσε αυτό όμως σαν εξήγηση. Εκείνη ήθελε να ακούσει τον ίδιο να μιλάει και να της λεει όλα όσα δεν ήθελε ποτέ να ακούσει.
Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
Σάββατο 15 Μαΐου 2010
no title ....
συνήθως το αποδίδω στην πανσέληνο. όταν όμως συμβαίνει πάνω απο μια φορα το μήνα τότε δεν έχω που να το αποδώσω ..
Μουνταμάρα και βαρεμάρα.
Είναι περιεργο πόσο πολυ γεμίζει η ζωη μιας νεας μανούλας αλλα παράλληλα, την ιδια στιγμή αδειάζει κιολλας.
Και ενώ όλα γύρω συνεχίζουν στους ίδιους ρυθμούς, ενω όλοι γύρω εχουν μπει στην ρουτίνα τους, εσύ προσπαθείς με δυσκολία να φτιάξεις μια νεα ρουτίνα μπας και γλιτώσεις απο την τρέλλα.
Ενα απο τα δύσκολα σημεία ειναι η μοναξιά που νιώθεις πολυ συχνά. Μοναξιά και κυριολεκτικά (ολοι πανε στις δουλειες τους, στους καφέδες τους, στο γυμναστήριο) ενω εσύ προσπαθείς απλά να βρεις χρόνο για να μετακινηθείς στο μπάνιο και να κάνεις ενα ντουζάκι και αυτό το σύντομο version. Μοναξια και μεταφορικά όταν βλέπεις πως όσο και αν μιλάς, όσο και αν εξηγείς, όσο και αν χρησιμοποιείς πετυχημένα επιχειρήματα, απλά ο λόγος σου δεν γίνεται κατανοητός. Ο συνομιλητής σε κοιτάει υποτίθεται θετικά, κουνάει το κεφάλι υποτίθεται συγκαταβατικά, συμφωνεί και παραδέχεται, καμια φορά ζητάει συγνωμη ... αλλα στο τέλος της ημέρας διαπιστώνεις οτι απλά δεν εχει ακούσει ουτε το πρώτο γράμμα της πρώτης λέξης που έχεις αρθρώσει. Γιατι πολύ απλά, την επόμενη μέρα επιβεβαιώνεται απο μόνο του αυτό ... γιατι η ιστορία επαναλαμβάνεται, γιατι μπαίνεις στην διαδικασία να ξαναπεις τα ίδια και τα ίδια, να ξαναμιλήσεις για τα ίδια πράγματα, να ξανακλάψεις για τους ίδιους λόγους .....να ξανα-αποδειχτεί πόσο μόνη είσαι τελικά.
Δεν είμαι σίγουρη για πόσο και πως αντέχεται αυτή η μοναξιά. Η μεταφορική περισσότερο.
α.
Μουνταμάρα και βαρεμάρα.
Είναι περιεργο πόσο πολυ γεμίζει η ζωη μιας νεας μανούλας αλλα παράλληλα, την ιδια στιγμή αδειάζει κιολλας.
Και ενώ όλα γύρω συνεχίζουν στους ίδιους ρυθμούς, ενω όλοι γύρω εχουν μπει στην ρουτίνα τους, εσύ προσπαθείς με δυσκολία να φτιάξεις μια νεα ρουτίνα μπας και γλιτώσεις απο την τρέλλα.
Ενα απο τα δύσκολα σημεία ειναι η μοναξιά που νιώθεις πολυ συχνά. Μοναξιά και κυριολεκτικά (ολοι πανε στις δουλειες τους, στους καφέδες τους, στο γυμναστήριο) ενω εσύ προσπαθείς απλά να βρεις χρόνο για να μετακινηθείς στο μπάνιο και να κάνεις ενα ντουζάκι και αυτό το σύντομο version. Μοναξια και μεταφορικά όταν βλέπεις πως όσο και αν μιλάς, όσο και αν εξηγείς, όσο και αν χρησιμοποιείς πετυχημένα επιχειρήματα, απλά ο λόγος σου δεν γίνεται κατανοητός. Ο συνομιλητής σε κοιτάει υποτίθεται θετικά, κουνάει το κεφάλι υποτίθεται συγκαταβατικά, συμφωνεί και παραδέχεται, καμια φορά ζητάει συγνωμη ... αλλα στο τέλος της ημέρας διαπιστώνεις οτι απλά δεν εχει ακούσει ουτε το πρώτο γράμμα της πρώτης λέξης που έχεις αρθρώσει. Γιατι πολύ απλά, την επόμενη μέρα επιβεβαιώνεται απο μόνο του αυτό ... γιατι η ιστορία επαναλαμβάνεται, γιατι μπαίνεις στην διαδικασία να ξαναπεις τα ίδια και τα ίδια, να ξαναμιλήσεις για τα ίδια πράγματα, να ξανακλάψεις για τους ίδιους λόγους .....να ξανα-αποδειχτεί πόσο μόνη είσαι τελικά.
Δεν είμαι σίγουρη για πόσο και πως αντέχεται αυτή η μοναξιά. Η μεταφορική περισσότερο.
α.
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
Πρωινό ξύπνημα ...
το σημερινό πρωινό ξύπνημα ήταν ισως ενα απο τα καλύτερα της ζωης μου.
Το χαμογελό σου, η αγνότητα στα ματια σου, η αγάπη στο διακριτικό και απαλό αγγιγμα σου με εκαναν να θελω να κλάψω απο χαρά και ευτυχία.
Είναι δυνατόν ενα τοσο δα μικρό πλασματάκι να μου δίνει τόση χαρά; Να με γεμίζει με τόσο όμορφα συναισθήματα; Σαν να μην υπαρχει τίποτα και κανένας αλλος εκείνη την στιγμή σε όλο τον κόσμο... μόνο εγω και εσυ!
Σε αγαπω με όλη την δυναμη της ψυχής μου. Πολλες φορές νιώθω πως είσαι η ζωη μου. Αυτο το τελευταίο, είναι κατι που με απασχολεί και με φοβίζει. Νιώθω απόλυτη εξάρτηση απο σενα πλεόν, εστω και αν η γνωριμία μας μετράει άμεσα 3 μήνες και έμμεσα συν 9 ακόμη.
Φοβάμαι για το αυριο που θα μπορώ να σου προσφέρω. Φοβάμαι για το κόσμο που θα ζήσεις. Δεν φοβάμαι για την απέραντη αγάπη που σου υποσχομαι οτι θα σε γεμίζω πάντα και συνεχώς για όσο ζω.
Είσαι οτι καλύτερο εχει συμβεί στην ζωη μου. Με εσένα κατάλαβα τι σημαίνει πραγματική αγάπη χωρίς εγωισμούς, χωρίς συμφέροντα, χωρίς απαιτήσεις και χωρις ανταλλάγματα. Σε ευχαριστώ που κάθε μέρα με μαθαίνεις να αγαπώ τον εαυτό μου, να τον φροντίζω και να νοίαζομαι για μένα - να με εχω καλά για σένα .....
Το χαμογελό σου, η αγνότητα στα ματια σου, η αγάπη στο διακριτικό και απαλό αγγιγμα σου με εκαναν να θελω να κλάψω απο χαρά και ευτυχία.
Είναι δυνατόν ενα τοσο δα μικρό πλασματάκι να μου δίνει τόση χαρά; Να με γεμίζει με τόσο όμορφα συναισθήματα; Σαν να μην υπαρχει τίποτα και κανένας αλλος εκείνη την στιγμή σε όλο τον κόσμο... μόνο εγω και εσυ!
Σε αγαπω με όλη την δυναμη της ψυχής μου. Πολλες φορές νιώθω πως είσαι η ζωη μου. Αυτο το τελευταίο, είναι κατι που με απασχολεί και με φοβίζει. Νιώθω απόλυτη εξάρτηση απο σενα πλεόν, εστω και αν η γνωριμία μας μετράει άμεσα 3 μήνες και έμμεσα συν 9 ακόμη.
Φοβάμαι για το αυριο που θα μπορώ να σου προσφέρω. Φοβάμαι για το κόσμο που θα ζήσεις. Δεν φοβάμαι για την απέραντη αγάπη που σου υποσχομαι οτι θα σε γεμίζω πάντα και συνεχώς για όσο ζω.
Είσαι οτι καλύτερο εχει συμβεί στην ζωη μου. Με εσένα κατάλαβα τι σημαίνει πραγματική αγάπη χωρίς εγωισμούς, χωρίς συμφέροντα, χωρίς απαιτήσεις και χωρις ανταλλάγματα. Σε ευχαριστώ που κάθε μέρα με μαθαίνεις να αγαπώ τον εαυτό μου, να τον φροντίζω και να νοίαζομαι για μένα - να με εχω καλά για σένα .....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)